Wielu terapeutów i terapeutek zmaga się z myślami o własnej niekompetencji. Cały czas wydaje się nam, że jesteśmy niedostateczni, powinniśmy bardziej, lepiej. Inni umieją więcej. Umysły osób pracujących terapeutycznie działają jak umysły innych ludzi – czyli często ogłupiają nas i uniemożliwiają skuteczne działania. Zbyt silne zatopienie w myślach o własnej kompetencji blokuje relację terapeutyczną (jestem skupiony na sobie a nie na osobie potrzebującej pomocy) i często okazuje się samospełniającym proroctwem. Celem tego warsztatu jest przyjrzenie się własnym myślom o kompetencji, ich wpływie na relację terapeutyczną oraz nabycia dystansu do samooceny siebie jako osoby pomagającej. Warto zdać sobie sprawę, że samoocena jest metaforą – nie ma takiego bytu. Oceniamy się co i rusz w kolejnych sytuacjach, w kolejnych rolach i te oceny zazwyczaj są chwiejne. Porzucenie takiego sposobu myślenia ułatwi nam działanie.

Dla kogo?

Warsztat ten przeznaczony jest dla osób uprawiających psychoterapię. Będzie prowadzony w oparciu o filozofię kontekstualnego behawioryzmu, jednak z założenia jest on warsztatem integrującym. Odnajdą się więc na nim osoby pracujące w różnych nurtach. Jest to warsztat pracy własnej, wymaga więc zaangażowania i odwagi.

Plan warsztatu

• Rozpoznanie własnych myśli o kompetencji i ich normalizacji;
• Poczucie różnicy między samokrytyką a samowspółczuciem;
• Samokrytyka jako wyraz podążania za wartościami;
• Pojęcie samooceny – zbędna metafora;
• Matryca ACT – narzędzie pomocne w zdobyciu dystansu;
• Czym jest dobra relacja terapeutyczne.

Metody prowadzenia

Warsztat oparty jest o metodę doświadczeniową. Osoby uczestniczące w nim będą zachęcane do odważnego mówienia o sobie i swoich przeżyciach. Ponieważ ma on charakter pracy własnej, prosimy o otwartość i odwagę.